Tytuł: Pejzaż włoski z cyprysami
Autor: Okuń Edward (1872-1945)
data powstania: 1899 rok
wymiary:
wys.:  39.0  [cm]       szer.:  49.0  [cm]
technika: olej na płótnie
sygnatura: sygn.p/d.: E.Okuń



O autorze:
Edward Okuń - malarz, rysownik, ilustrator, urodzony 21.IX.1872 roku w Wólce Zerzeńskiej (obecnie Warszawa), zginął od przypadkowej kuli 17.I.1945 roku w Skierniewicach, pochowany na cmentarzu Powązkowskim.

W latach 1890-1891 artysta uczęszczał do Klasy Rysunkowej Wojciecha Gersona. Następnie rozpoczął studia w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1893 roku wyjechał razem z Trzebińskim do Monachium, zachęcony przez Granzowa. Tego roku uczył się w tamtejszej szkole Stanisława Grocholskiego, później w szkole Antona Azbego, gdzie "technikę węglową tak zdołał znakomicie sobie przyswoić, że go Azbe na wzór innym stawiał" (M.Trzebiński). W 1894 roku wyjechał do Paryża, gdzie uczył się w Akademie Julian u Jeana Paula Laurensa.

W latach 1898-1921 Edward Okuń mieszkał z przerwami we Włoszech. Był jednym z organizatorów Czytelni polskiej w Caffe Greco przy Via Condotti, której w 1899 roku ofiarował Portret Adama Mickiewicza.

Od 1908 roku malarz był członkiem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, a w 1922 roku, po śmierci Henryka Weyssenhoffa objął tam funkcję wiceprezesa. 16.XII.1925 roku był w Zachęcie świadkiem zastrzelenia prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Gabriela Narutowicza przez Eligiusza Niewiadomskiego.
 
Wystawiał przede wszystkim w TZSP, poza tym w Warszawie na Salonie Artystycznym w 1891 roku, na Salonie Krywulty w 1899 roku, na Salonie Polskiej Sztuki Nowoczesnej w 1920 roku, a także między innymi w Łodzi, Lublinie, Poznaniu, Sosnowcu, Toruniu. Ponadto, brał udział w wystawach za granicą: w Paryżu na Salonie oficjalnym i w Grand Palais, w Berlinie - Grosse Berliner Kunstausstellung, w Kijowie, Monachium, Mińsku Litewskim, Rzymie, Belgradzie.  
 
Na swej pierwszej wystawie u Krywulta Okuń zaprezentował obrazy i szkice, których tematyka dominowała w całej jego późniejszej twórczości: kompozycje symboliczne i baśniowe, pejzaże i portrety.

Wśród obrazów artysty największą grupę stanowiły pejzaże - widoki włoskich miasteczek, rzymskich budowli, wzgórz, morza, skał i twierdz. W krajobrazowej palecie Okunia dominowały zestawiania fioletów, błękitów i różu, a także odcienie zieleni. Zależnie od pory dnia barwy bywały przytłumione, wyblakłe, nasycone i głębokie lub prześwietlone słońcem. Pejzaże  charakteryzują się dekoracyjnością i statycznością, idealizacją i syntetycznością ujęcia, połączoną z precyzyjnym wykonaniem.

Malowane przez Edwarda Okunia portrety cechowała większa różnorodność niż pejzaże. Były wśród nich portrety salonowe, popularne w owym czasie główki kobiece, wizerunki osób najbliższych, ale także archaizowane portrety kostiumowe.

Niemiecki symbolizm mocno oddziaływał na artystę. Okuń fascynował się tematyką baśniową, co widać na wielu obrazach, które zaludnione są przez złotowłose księżniczki i rycerzy. Oprócz baśni, pojawiły się też tematy literackie, na przykład z "Pana Wołodyjowskiego" Henryka Sienkiewicza oraz z "Boskiej Komedii" Dantego.